میرزا قاسمی؛ خلاقیت در آشپزی گیلان و طلایهدار تنوع غذایی ایران
سعید مجردی | مدیرعامل شرکت توسعه گردشگری تمدن شهر کادوس
«میرزا قاسمی» نام یکی از محبوبترین و شناختهشدهترین غذاهای ایرانی است که نه تنها در گیلان بلکه در سراسر کشور و حتی جهان، طرفداران بسیاری دارد. این خوراک خوشطعم، برگرفته از نام میرزا قاسم خان قاجار است؛ حاکم گیلان در دهه ۱۲۳۰ هجری شمسی. میرزا قاسم خان که مردی خوشذوق و علاقهمند به هنر آشپزی بود، در سال ۱۲۳۹ هجری شمسی، با ترکیب ساده اما خلاقانه بادمجان، گوجه و سیر، دستور پختی ابداع کرد که بعدها با نام او یعنی «میرزا قاسمی» در میان مردم رواج یافت و جاودانه شد.
میرزا قاسم خان پس از حکمرانی در گیلان، به حکمرانی فارس منصوب شد و در شيراز درگذشت؛ اما نام و اثر او در فرهنگ غذایی ایرانی ماندگار شد. میرزا قاسمی تنها یک غذا نیست؛ نمادی از خلاقیت و نوآوری در آشپزی ایرانی است، که نشان میدهد چگونه یک ایده ساده میتواند به میراثی فرهنگی و غذایی تبدیل شود.
گیلان؛ طلایهدار تنوع غذایی و طب سنتی
گیلان، سرزمین باران، رودخانهها و زمینهای حاصلخیز، با تنوع محصولات محلی خود، یکی از تنوعترین غذاهای سنتی جهان را داراست. استفاده از سبزیهای محلی، ماهیها، حبوبات و ترکیبهای منحصر به فرد، نشان از دانش عمیق مردم گیلان به طب سنتی و تغذیه سالم دارد. غذاهای گیلانی نه تنها خوشطعم هستند، بلکه بر اساس اصول تغذیه سنتی، متناسب با فصلها و مزاجها طراحی شدهاند. همین توجه به سلامت و کیفیت مواد اولیه، باعث شده خوراک گیلان در جهان به عنوان یکی از رنگینترین و متنوعترین غذاهای سنتی شناخته شود.
خلاقیت میرزا قاسمی؛ الگویی برای آینده
میرزا قاسمی یادآور این حقیقت است که خلاقیت، نوآوری و احترام به مواد طبیعی، میتواند میراثی فرهنگی ایجاد کند که نسلها از آن بهرهمند شوند. امروز، این غذا نمادی از هنر آشپزی ایرانی و قدرت نوآوری در خلق غذاهای سالم و جذاب است. میرزا قاسمی و سایر غذاهای سنتی گیلان نشان میدهند که چگونه خلاقیت در آشپزی و استفاده هوشمندانه از مواد محلی، میتواند نماد فرهنگ و هویت ملی باشد و در سطح جهانی نیز زبانزد گردد.
گیلان، با تنوع غذایی بینظیر، از سبزیجات معطر تا غذاهای دریایی و خوراکهای بر پایه برنج و حبوبات، یکی از غنیترین گنجینههای غذایی جهان را در اختیار دارد و میرزا قاسمی یکی از نمادهای برجسته این فرهنگ است. توجه به این خلاقیتها و حفظ و ترویج آن، نه تنها میراث فرهنگی ما را زنده نگه میدارد، بلکه میتواند در گردشگری غذایی و معرفی ایران در سطح جهان نقش مهمی ایفا کند.
